Prezentowany tomik (tomik?) jest wynikiem zebrania z konsekwencją encyklopedysty zapomnianych karteluszek i szpargałów, z których zlepiono chylącą się ku upadkowi pantagruiczno-gargantuiczną hecę.

Przekręcone, omdlałe myśli. Przeinaczone cytaty. Ogłoszenia, które pozostawiają czytającego z facepalmem na twarzy. Pytania bez odpowiedzi i odpowiedzi bez pytań biją się między sobą o palmę pierwszeństwa. Groteskowe postscripta, michałki i humoreski o wielkim poziomie suchości. Na domiar złego obecne są tu również wygarbowane na wszelki sposób słowa i inne językowe wynalazki, rzadko dające pole do racjonalnej nadinterpretacji. A wszystko to warte jest tyle, co jedno machnięcie psiego ogona. Mówiąc krótko: zapraszam do czytania!

Bęben maszyny rotującej jest pusty, następuje zwolnienie blokady – tytuł jak mantra, jak rozkaz, jak zagadka. To poezja, która wprawia w ruch, a jednocześnie zmusza do zatrzymania. Pulsująca rytmem języka, pełna dadaistyczno-surrealistycznych obrazów i eksperymentalnych form, wciąga w świat, w którym rzeczywistość ulega zniekształceniu, a mechanizmy codzienności nagle się zacinają.

To zapis napięcia między porządkiem a chaosem, kontrolą a utratą równowagi. Język działa tu jak maszyna – precyzyjna, lecz podatna na awarie. Słowa składają się na obrazy, które migoczą w umyśle jak klatki z nieistniejącego filmu. Pomiędzy wierszami rozbrzmiewa echo – zderzenie hałasu i ciszy, ruchu i bezruchu, zimnej techniki i gorącego impulsu twórczego.

To tomik dla tych, którzy szukają poezji innej niż wszystkie. Takiej, która nie podaje gotowych odpowiedzi, lecz otwiera drzwi do nowych przestrzeni – pełnych napięcia, refleksji i nieoczywistych skojarzeń. Wejdź do tej maszyny, poczuj jej rytm i daj się porwać, zanim blokada zwolni na dobre.

Remix literacki pozwalający w przewrotny sposób, bo niemal na nowo, poznać treść najbardziej znanej książki Jamesa Joyce’a pt. „Ulisses”. Kto nie ma czasu na ów epokowe dzieło, czy też w ogóle nie planował jego czytania, może sięgnąć po Streszczenie, lub jeśli odnajdzie w sobie siłę, spróbować stworzyć własne (streszczenie) według metody zaproponowanej przez autora tego paraliterackiego tekstu.

W tomie czeka na Czytelnika ponad setka miniaturowych wierszy, drobnych impresji, fraszek, radosnych aforyzmów i niekonwencjonalnych haiku. To świetna pozycja dla tych, którzy w poezji szukają swobody i swawoli, radości i witalności. Nie inaczej.

Zawarte w tomiku wiersze nie obnażają rzeczywistości, nie wyśmiewają jej. Są bardziej jak szeroki uśmiech kogoś, kogo nieświadome między-zębie wskazuje na wcześniejszy kontakt z zacnie umakowanym precelkiem. Tak, to doskonałe porównanie. A więc — ku radości, hejże ho!

"Harmiderek" to zbiór sześciu krótkich, ociekających absurdalnym i nieokiełznanym humorem opowiadań, które zapadają w pamięć tak, jak zapada klamka decyzyjna nad niesfornymi politykami. Ale o polityce tu ani słowa! Broń boginio! Za to mowa tu o niesfornej nodze, która zakpiła sobie z jednego z pasażerów autobusu, Helmucie-człowieko-psie i zatraconej w świecie dziewczynie co zgubiła swego twinpiksowego pieńka. Jest też krajzi historia z dymem w tle oraz psycho relacja ministra z komputerową przysadką, którego opowieść jest bardziej wściekła niż surrealistyczno-dadaistyczne bizarro. A to dopiero początek. Reszta — zabija na miejscu — nawet Witkacy ze szczotą byłby zawstydzony tak Czystą Formą. Nie ma żartów, więc pytam — jeśli to jest harmiderek, to jak wyglądałby harmider? Może się kiedyś przekonamy. Tymczasem w ręce łap, do oka przyt i start!

Nota wydawcy:

Pragniemy poinformować, że Autor, w obecności trzech świadków, uroczyście poprzysiągł, że już nigdy nie uczyni czegoś podobnego swoim bohaterom ani również nie narazi na szwank zdrowia psychicznego własnych Czytelników. Bierzemy to za dobrą monetę, lecz mimo wszystko ostrzegamy — Czytelnik, biorąc owy tomik opowiadań do ręki, czyni to na własną odpowiedzialność.